Na zaproszenie Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego przybył do Polski prof. Peter Boyle, światowej sławy naukowiec, prezes International Prevention Research Institute w Lyonie, honorowy profesor Uniwersytetów Oxford i Birmingham, redaktor prowadzący World Cancer Report 2008. Był on gościem specjalnym seminarium pt. „Cukrzyca a nowotwory – czy istnieje związek”, które odbyło się 9 listopada br. w Warszawie.

Spotkanie zgromadziło elitę polskiej diabetologii. Poprowadzili je: Prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego prof. dr hab. n. med. Władysław Grzeszczak, Konsultant Krajowy w Dziedzinie Diabetologii prof. dr hab. n. med. Krzysztof Strojek, Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego doc. dr hab. n. med. Leszek Czupryniak oraz Mazowiecki Konsultant Wojewódzki w Dziedzinie Onkologii Klinicznej, a jednocześnie Prezes Towarzystwa do Badań nad Rakiem Piersi doc. dr hab. n med. Tadeusz Pieńkowski.  Wśród wielu uczestników – w tym konsultantów wojewódzkich ds. diabetologii - znalazł się także prof. dr hab. n. med. Jan Tatoń.

Podczas spotkania przedstawiono trzy referaty, w których zwrócono uwagę m.in. na fakt, że u osób otyłych oraz osób z cukrzycą istnieje zwiększone ryzyko rozwoju schorzeń nowotworowych, w szczególności raków jelita grubego, piersi oraz trzustki. Prof. Boyle odniósł się do kontrowersyjnych doniesień z lipca br., opublikowanych w międzynarodowym piśmie naukowym Diabetologia. Wskazywały one na rzekomy wzrost zachorowalności na nowotwory u pacjentów przyjmujących długodziałający analog insuliny glargine. Prof. Boyle jednoznacznie wskazał na błędy metodologiczne w badaniu: nieprawidłowy rozkład ilości badanych stosujących insulinę klasyczną oraz glargine, podeszły wiek badanych – średnio ok. 70 lat, brak ważnych informacji o czasie trwania choroby, jej kontroli, występującej otyłości (BMI) oraz de facto brak informacji na temat typów nowotworów. Zwrócił także uwagę, że w pozostałych badaniach, które miały na celu zweryfikowanie hipotezy postawionej w Niemczech, nie znaleziono potwierdzenia zarzutów stawianych glarginie. Podkreślił, że uzyskane w badaniu szwedzkim oraz szkockim wyniki wskazujące na zwiększone ryzyko występowania raka piersi tylko u osób biorących samą glargine - co jest bardzo rzadkie - mogły wynikać z losowych fluktuacji w przydziale pacjentów do odpowiednich grup w badaniu. Ten fakt podkreślili także sami autorzy badania. Prof. Boyle stwierdził także, że inne badania w najmniejszym stopniu nie potwierdziły związku przyjmowania glarginy z rozwojem nowotworów. Jednocześnie przywołał wyniki 31 randomizowanych badań, w których nie wykazano zwiększonego ryzyka rozwoju schorzeń nowotworowych u osób przyjmujących glargine.

Doc. Pieńkowski zwrócił uwagę na fakt, że generalnie hiperglikemia i hiperinsulinemia mogą wpływać na rozrost komórek, w tym komórek nowotworowych, zaś lepsza kontrola cukrzycy może poprawić notowania. Szczególnie istotna była konstatacja, że ryzyko zgonu chorych na cukrzycę wiąże się często z nieoptymalnym leczeniem nowotworów, które u tych osób współwystępują. Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego - doc. Czupryniak - wskazał, że od wielu lat dostępne są informacje potwierdzające istnienie związku między cukrzycą, otyłością a występowaniem nowotworów. Prace na ten temat ukazywały się już w latach 60-tych ubiegłego wieku. Następne lata przyniosły kilka badań odnoszących się do tego zagadnienia. Doc. Czupryniak podkreślił znaczące niedociągnięcia w badaniach niemieckich i zwrócił uwagę na fakt, że pominięto niektóre czynniki mogące mieć zasadniczy wpływ na końcowe wyniki. Należy podkreślić, że brak jest w tej chwili jakichkolwiek potwierdzonych informacji mówiących jednoznacznie na temat niekorzystnego onkologicznego działania glarginy – podsumował konferencję Prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego prof. dr hab. n. med. Władysław Grzeszczak.