Rozwojowi nadciśnienia tętniczego można zapobiegać
przede wszystkim poprzez wpływ na uwarunkowania
środowiskowe, a zwłaszcza styl życia pacjenta.
Działania zapobiegawcze powinny być ukierunkowane
zarówno na osoby, u których jeszcze nie doszło
do rozwoju choroby (prewencja pierwotna), jak i te,
u których nadciśnienie tętnicze już istnieje (prewencja
wtórna). Działania z zakresu prewencji wtórnej wczesnej
(drugorzędowej) zmierzają do zwiększenia wykrywalności
nadciśnienia tętniczego. Ich istota polega
przede wszystkim na możliwie wczesnym zdiagnozowaniu
choroby w jej bezobjawowym okresie, w którym
związane z nią szkody są jeszcze ograniczone.
Ze względu na niską wykrywalność nadciśnienia
tętniczego w Polsce zaleca się, aby przesiewowymi
pomiarami ciśnienia tętniczego objąć wszystkie osoby
dorosłe, u których pomiary ciśnienia tętniczego
(BP, blood pressure) powinny być wykonywane
przynajmniej raz w roku niezależnie od wcześniejszych
wartości ciśnienia.
Mianem prewencji wtórnej późnej (trzeciorzędowej)
określa się działania podejmowane wobec osób
z rozpoznaną chorobą, których celem jest zapobieżenie
lub przynajmniej odsunięcie w czasie jej niekorzystnych
następstw.
Prewencję pierwotną można podzielić na prewencję
populacyjną, ukierunkowaną na ogół osób zagrożonych chorobą, oraz prewencję celowaną, dotyczącą pacjentów
zagrożonych w stopniu większym niż ogół populacji.
Działania z zakresu pierwotnej prewencji celowanej
nadciśnienia tętniczego powinny być skoncentrowane
na następujących grupach osób:
1. Pacjenci z rodzinnym obciążeniem chorobami
układu krążenia (udar mózgu, zawał serca, niewydolność
serca) — kobiety przed 65. rż., mężczyźni
przed 55. rż.
2. Osoby z cukrzycą lub współistniejącą chorobą nerek.
3. Chorzy z przynajmniej dwoma klasycznymi czynnikami
ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.
4. Osoby z BP ≥ 130/85 mm Hg.