PTD I. Rozpowszechnienie i znaczenie nadciśnienia tętniczego II. Prewencja nadciśnienia tętniczego III. Rozpoznanie i klasyfikacja IV. Badanie chorego V. Postępowanie terapeutyczne VI. Wizyty kontrolne VII. Konsultacja specjalistyczna VIII. Szczególne grupy chorych IX. Oporne nadciśnienie tętnicze X. Leczenie współistniejących czynników ryzyka XI. Zaprzestanie leczenia nadciśnienia tętniczego XII. Edukacja chorych z nadciśnieniem tętniczym Piśmiennictwo Załącznik nr 1 Załącznik nr 2 Załącznik nr 3 Załącznik nr 4 Autorzy

Podstawą rozpoznania nadciśnienia tętniczego
jest prawidłowo wykonany pośredni pomiar BP (Załącznik
nr 1).
Nadciśnienie tętnicze można rozpoznać, jeśli:
1. Średnie wartości BP (wyliczone co najmniej
z dwóch pomiarów dokonanych podczas co najmniej
dwóch różnych wizyt), są równe lub wyższe
niż 140 mm Hg dla ciśnienia skurczowego
(SBP, systolic blood pressure) i/lub 90 mm Hg dla
rozkurczowego (DBP, diastolic blood pressure).
2. Średnie wartości BP (wyliczone z dwóch pomiarów
dokonanych podczas jednej wizyty), są równe lub wyższe niż 180 mm Hg dla ciśnienia skurczowego
i/lub 110 mm Hg dla rozkurczowego, po wykluczeniu
czynników podwyższających wartości ciśnienia
np.: lęk, ból, spożycie alkoholu.
3. Na podstawie wiarygodnych danych z wywiadów
lub dokumentacji pacjenta (wartości BP lub fakt
zażywania leków hipotensyjnych).
W wytycznych z 2008 roku utrzymana zostaje klasyfikacja
nadciśnienia z podziałem na trzy stopnie
i wyróżnieniem podtypu izolowanego nadciśnienia
skurczowego (ISH, isolated systolic hypertension).
W klasyfikacji utrzymano też podział prawidłowych
wartości BP na optymalne, prawidłowe i wysokie
prawidłowe.
Wysokość BP ma podstawowe znaczenie przy
stratyfikacji ryzyka u chorego. Pozostałe elementy
niezbędne do tej oceny lekarz musi uzyskać na podstawie
wywiadów, badania przedmiotowego i badań
dodatkowych.
Szczegółową klasyfikację nadciśnienia tętniczego
przedstawia tabela II.