Dnia 28 grudnia 2011 roku zmarł prof. dr hab. n. med. Jerzy Łopatyński.

Profesor był wielkim autorytetem w dziedzinie interny i medycyny rodzinnej oraz twórcą współczesnego oblicza diabetologii polskiej. Do Jego zasług zalicza się prowadzenie wieloletnich badań epidemiologicznych nad występowaniem cukrzycy wśród ludności wiejskiej. Lider diabetologii w Polsce południowo-wschodniej, znakomity organizator, zasłynął stworzeniem cyklu znakomitych merytorycznie spotkań diabetologicznych w Kazimierzu Dolnym. Podczas wielu lat pracy był Kierownikiem Katedry Medycyny Rodzinnej i Zakładu Podstawowej Opieki Zdrowotnej, Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie oraz Ordynatorem Oddziału Wewnętrznego Szpitala Wojewódzkiego im. Jana Bożego w Lublinie. Był członkiem władz Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego i Towarzystwa Internistów Polskich, dwukrotnie pełnił funkcję przewodniczącego oddziału lubelskiego TIP. W uznaniu zasług uhonorowany m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i odznaką za Zasługi dla Ochrony Zdrowia. W Osobie Zmarłego żegnamy cenionego Człowieka nauki, Lekarza pełnego poświęcenia dla chorych, Autora wielu prac badawczych, doskonałego Organizatora i Wychowawcę wielu pokoleń młodych naukowców.

Profesor Jerzy Łopatyński

Dnia 28 grudnia 2011 roku, w wieku 74 lat, zmarł prof. dr hab. n. med. Jerzy Łopatyński, wieloletni Kierownik Katedry Medycyny Rodzinnej i Zakładu Podstawowej Opieki Zdrowotnej, a w latach 2003-2007 Kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie.

Jerzy Łopatyński urodził się 27.06.1937 roku w Lublinie, w Lublinie też ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Jana Zamoyskiego, otrzymując w 1954 roku świadectwo dojrzałości. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie, uzyskując w 1961 roku dyplom lekarza medycyny. Od 1962 roku został zatrudniony w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie na etacie asystenta, kierując swoje zainteresowania naukowe na problemy nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, metabolizmu lipidów, później także cukrzycy i chorób tarczycy.

W 1966 roku zdał egzamin specjalizacyjny pierwszego stopnia, a w 1970 roku drugiego stopnia z zakresu chorób wewnętrznych. W 1966 roku na podstawie pracy prowadzonej pod kierunkiem prof. dr hab. n. med. Alfreda Tuszkiewicza zatytułowanej "Wpływ doświadczalnego nadciśnienia tętniczego i diety miażdżycorodnej na cholesterol i niektóre frakcje białkowe ściany aorty oraz na poziom lipidów surowicy krwi" otrzymał stopień doktora nauk medycznych.

W 1969 roku przebywał na szkoleniu zawodowym oraz w celach naukowo-badawczych w Klinice Nefrologii Uniwersytetu w Kopenhadze oraz w innych instytucjach naukowo-badawczych i usługowo-leczniczych w Kopenhadze.

Od 1970 roku pełnił obowiązki adiunkta, początkowo w II Klinice Wewnętrznej, następnie w Klinice Ogólnej Chorób Wewnętrznych AM w Lublinie. Od roku 1971 do roku 1982 był opiekunem Naukowego Koła Studenckiego przy Klinice Ogólnej Chorób Wewnętrznych. W roku 1974 jako członek zespołu badawczego otrzymał nagrodę zespołową Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej "Za szczególnie ważne i twórcze osiągnięcia w dziedzinie rehabilitacji chorych po zawale serca, ze szczególnym uwzględnieniem czynników psychosocjologicznych".

Od roku 1975 przez kilka lat był zastępcą Rzecznika Dobra Służby Zdrowia przy Okręgowej Komisji Kontroli Zawodowej przy Urzędzie Wojewódzkim w Lublinie, a od roku 1980 biegłym sądowym przy Okręgowym Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie - w zakresie chorób wewnętrznych, a w latach 90. ubiegłego wieku w zakresie diabetologii.

W 1983 roku na podstawie rozprawy habilitacyjnej zatytułowanej "Badania nad wskaźnikami przemiany lipidowej, tolerancją glukozy oraz sekrecją insuliny i glukagonu w przebiegu zachowawczego leczenia tyreotoksykozy" otrzymał stopień doktora habilitowanego.

Od 1985 do 1993 roku Profesor Łopatyński pracował na stanowisku Ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lublinie, gdzie zorganizował oddział intensywnej terapii, doprowadzając do unowocześnienia zarówno pomieszczeń, jak i aparatury.

W roku 1982 został członkiem grupy ekspertów przy Specjaliście Krajowym ds. diabetologii, a w następnych latach Konsultantem Regionalnym w dziedzinie diabetologii.

Od roku 1989 współorganizował współpracę personelu medycznego Lublina i Kopenhagi. Wielokrotnie przebywał w Kopenhadze w sprawach organizacyjnych oraz z racji szkoleń zawodowych i pracy naukowej. W ramach tej współpracy ponad 100 pracowników medycznych z Lublina odwiedziło Kopenhagę. Podobna liczba Duńczyków odwiedziła w tym czasie Lublin. Wymiana personelu medycznego, poza możliwościami szkolenia zawodowego, pozwoliła na rozpoczęcie współpracy naukowej wielu zespołów badawczych z Lublina i Kopenhagi.

W roku 1987 Profesor Łopatyński rozpoczął organizację Zakładu Podstawowej Opieki Zdrowotnej Akademii Medycznej w Lublinie. Zakład organizowany był na bazie Oddziału Wewnętrznego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lublinie, a następnie w PSK 1 przy ul. Staszica 13 w Lublinie, gdzie rozpoczęły funkcjonowanie poradnie: medycyny rodzinnej, poradnia dla ciężarnych z cukrzycą, poradnia dla niewidomych z cukrzycą, poradnia dla ciężarnych ze schorzeniami tarczycy, a także poradnia leczenia otyłości.

W 1993 roku został mianowany przez rektora Akademii Medycznej w Lublinie profesorem nadzwyczajnym.

Był kierownikiem specjalizacji kilkudziesięciu lekarzy z zakresu chorób wewnętrznych i diabetologii, organizatorem III Zjazdu Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej w Lublinie w 2003 roku, aktywnym uczestnikiem licznych zjazdów medycyny rodzinnej w Polsce. Organizował też „Lubelskie Spotkania Diabetologiczne”, które, odbywając się cyklicznie przez wiele lat, na trwałe wpisały się do kalendarza znaczących wydarzeń o zasięgu ogólnopolskim. Opublikował ponad 260 prac naukowych, aktywnie uczestniczył w pracach wielu towarzystw naukowych, pełnił kierownicze funkcje m.in. w zarządzie Lubelskiego Oddziału Towarzystwa Internistów Polskich. Profesor Łopatyński był Przewodniczącym Lubelskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, a także członkiem Zarządu Głównego PTD.

W 2003 roku został mianowany Kierownikiem Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie, którą to funkcję pełnił do czasu odejścia na emeryturę w 2007 roku.

Prof. Łopatyński i pacjenci z SDP

***

Kiedy przyjmował mnie do pracy w 1986 roku był młodym docentem oddelegowanym do kierowania gigantycznym oddziałem wewnętrznym Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego im. Jana Bożego w Lublinie. Podczas rozmowy kwalifikacyjnej Szef prowadził ze mną konwersację po angielsku…

SZEF
Po pierwsze i zawsze Szef - Szef był tylko jeden i był nim profesor Jerzy Łopatyński. Nauczył mnie zawodu lekarza tak, że do tej pory pamiętam Jego nauki.

NAUCZYCIEL
Wykształcił nieprawdopodobne rzesze lekarzy - sam przyznawał się w latach 90. do wyspecjalizowania ponad stu. Uczył nas nie tylko medycyny, ale także zachowania, podejścia do pacjenta, magii bycia lekarzem. I nie żałował czasu na odpytywanie. Potrafił przyjechać wieczorem na dyżur, żeby odpytać zaliczającego kolejny dział. Kiedy po zdaniu "jedynki" z interny (bo był jeszcze taki stopień), wszedłem do gabinetu podziękować Mu za pomoc mruknął tylko: "Dobrze, dobrze, minęły już 4 dni, a ty nie otworzyłeś dwójki". Nauczył mnie być dumnym z tego, że jestem lekarzem. Miał w sobie dumę z wykonywanego zawodu i Ordynatorską klasę, czyli rzecz, które teraz próbuje się nam coraz częściej zabrać.
Wysyłał Nas na staże zagraniczne, kiedy tylko mógł, w przekonaniu, że tak trzeba. Kiedy po wielu latach (a Nasze rozstanie było burzliwe), przyszedłem do Niego, jako do specjalisty wojewódzkiego, po opinię do konkursu na Ordynatora Oddziału Diabetologicznego w Instytucie Medycyny Wsi, nie patrzył w przeszłość, tylko napisał pozytywną, dając do zrozumienia, że wierzy, że dam sobie radę.

INTERNISTA
Jeden z ostatnich wielkich internistów. Interna była jego miłością, nawet po habilitacji. Kiedy według przepisów mógł wybrać wąską specjalizację, na pieczątce kazał sobie napisać: SPECJALISTA - INTERNISTA. Wizyty na Oddziale V (ogólnointernistycznym) były długie - potrafił przy wizycie zbadać i porozmawiać ze WSZYSTKIMI (ponad 50 osób) pacjentami, przeglądając ich dokumentację. Znał się na każdym dziale interny - od endokrynologii do kardiologii. Przy tym wszystkim potrafił jeszcze wychwycić nasze błędy.

DIABETOLOGIA
To dzięki niemu wybrałem diabetologię, która została moją ukochaną dziedziną medycyny. Jako jeden z pierwszych w Polsce wprowadził konieczność edukacji pacjentów. W momencie pojawienia się w Polsce pierwszych doniesień naukowych o korzyściach prowadzenia edukacji u pacjentów diabetologicznych, my - jego asystenci - mieliśmy już co najmniej 3-letnie doświadczenie w takiej edukacji. Niestety wtedy, kiedy tworzył nowoczesną diabetologię w Lublinie, nie znalazł czasu na publikowanie.

PAMIĘĆ
Cóż mogę powiedzieć - po "owocach ich poznacie" - jego uczniami są w makroregionie: aktualny specjalista wojewódzki do spraw Diabetologii (Grzegorz), szef oddziału regionalnego PTD (Ewa), Ordynator Oddziału Diabetologii w Instytucie (ja, Piotr) i wielu, wielu innych, między innymi Marek, Ania, Kasia, Andrzej, Ewa, Jarek, Wojtek, Herbert i wszyscy inni koledzy, których nie wymieniłem, za co przepraszam.

Dziękujemy Panie Profesorze.

Piotr Dziemidok - uczeń Pana Profesora Jerzego Łopatyńskiego